Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα – Αποκρίσεις σε κάποιες ερωτήσεις. Ερώτηση Γ΄: Με ποιον τρόπο παρίστανται οι Άγγελοι στον Θεό. Και πώς, καθώς στον Ιώβ, στην μέση αυτών των Αγγέλων και ο Διάβολος στάθηκε. Πώς μαθαίνουν το θέλημα του Θεού οι Άγγελοι, και πως ο σκοτεινός Δαίμονας παρουσιάσθηκε μπροστά στον Θεό.

Μπορείτε να διαβάσετε ή να αποθηκεύσετε (download) το βιβλίο εδώ:

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. (έκδ. 1862).


Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα.
Μέρος Τέταρτο.
Αποκρίσεις σε κάποιες ερωτήσεις.

Ερώτηση Γ΄: Με ποιον τρόπο παρίστανται οι Άγγελοι στον Θεό. Και πώς, καθώς στον Ιώβ, στην μέση αυτών των Αγγέλων και ο Διάβολος στάθηκε. Πώς μαθαίνουν το θέλημα του Θεού οι Άγγελοι, και πως ο σκοτεινός Δαίμονας παρουσιάσθηκε μπροστά στον Θεό.

Προς δε την απορία σου με ποιον τρόπον παρίστανται οι Άγγελοι στον Θεό, όπου ποτέ δεν είδαν αυτόν τον Θεό, και πώς μαθαίνουν το θέλημά του, και πώς ο Διάβολος παρίσταται σ’ αυτόν τον Θεό εν τω μέσω των Αγγέλων, αυτό θέλουμε να απαντήσουμε, ότι αυτά είναι πάνω από την δύναμη του ανθρώπινου νου, και ότι μόνο στον Θεό, και σ’ αυτούς τους Αγγέλους είναι γνωστός ο τρόπος πώς παρίστανται, ίσως δε να είναι γνωστός και σε όσους όπως οι Άγγελοι πολιτεύονται επάνω στην γη, και αξιώθηκαν από τον Θεό να τα μάθουν αυτά. Πώς λοιπόν εμείς, γήινοι όντες, μπορούμε τα περί των άυλων και υψηλότερων να εννοήσουμε

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας (ς΄, 51-60).

Μπορείτε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα μέρη του λόγου εδώ: Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας.


Κεφάλαιο K΄. Τι δηλώνει το Άγιο Βήμα, και τι η Ιερή Τράπεζα. (συνέχεια)

51. Μετά το θυμίαμα γίνεται η ευφημία των βασιλέων και των αρχιερέων, επειδή όταν ο Χριστός τελείωσε το έργο της θείας οικονομίας και ανελήφθη, κατέστησε ευσεβείς αρχιερείς και μέσω αυτών και πιστούς βασιλείς. Και μετά από αυτό σφραγίζει ο αρχιερεύς με το δικήριο* το ιερό Ευαγγέλιο, δηλώνοντας τις δύο φύσεις του Χριστού, που κατά την υπόσταση είναι ένας και αδιαίρετος. Και με το τρικήριο* δε πάλι κατά την ψαλμωδία του τρισάγιου, όταν λέγεται το «Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι», γιατί η αγία Τριάδα είναι τρία πρόσωπα και μία φύση, της οποίας την γνώση, όπως και του διφυούς ενός της αγίας Τριάδος, του σαρκωθέντος (Λόγου του Θεού), έλαμψε όπως το φως σ’ ολόκληρο τον κόσμο το ιερό Ευαγγέλιο. Εύχεται δε ο αρχιερεύς να ολοκληρωθεί το ευαγγελικό κήρυγμα, που σαν ζωντανή άμπελος ζωογονεί και ευφραίνει, κι έχει φυτευθεί από τον ίδιο τον Θεό (Πρβλ. Ψαλμ. 79,14).

* [σημ. μας: δίκηρο και τρίκηρο ή δικήριο και τρικήριο: Χριστιανικά εκκλησιαστικά σκεύη που χρησιμοποιούνται στη λειτουργική. Κηροπήγια που ονομάζονται έτσι από τον αριθμό των κεριών που φέρουν. Το δικήριο συμβολίζει τις δύο φύσεις του Κυρίου, τη θεία και την ανθρώπινη, ενώ το τρικήριο την Αγία Τριάδα].

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας (E΄, 41-50).

Μπορείτε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα μέρη του λόγου εδώ: Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας.


Κεφάλαιο ΙΗ΄. Τι δηλώνουν, ο Αστερίσκος, τα ιερά Καλύμματα, και ο αέρας.

41. Γι’ αυτό και πρώτα προς τιμήν του Σωτήρος, θυμιώντας τον αστερίσκο τον θέτει επάνω από τον άρτο, λέγοντας, «Και να, αφού ήλθε το άστρο, στάθηκε επάνω από τον τόπο όπου ήταν το παιδί. Και ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ… ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον. (Ματθ. 2, 9)» , δείχνοντας έτσι με σύμβολα όσα έγιναν κατά την γέννηση, επειδή η πρόθεση είπαμε ότι έχει τον τύπο του σπηλαίου και της φάτνης.

(περισσότερα…)

Νικόλαος Καβάσιλας. Περί της τελειώσεως που δίνει στην εν Χριστώ ζωή, το Μέγα Μυστήριο της Ιερής Κοινωνίας.

Μετά τὸ μύρο προχωροῦμε πρὸς τὴν ἁγία Τράπεζα, σ᾿ αὐτή τήν τελείωση τῆς ζωῆς, ὅπου, ὅταν φθάσουμε, δὲν θὰ χρειάζεται πλέον τίποτε ἄλλο γιὰ τὴν ἐπιζητουμένη εὐδαιμονία. ᾿Απὸ ἐκεῖ πραγματικὰ δὲν θὰ παραλαμβάνουμε πλέον θάνατο καὶ τάφο, καὶ μέθεξη καλύτερης ζωῆς, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν ᾿Αναστάντα, οὔτε τὰ δῶρα τοῦ Πνεύματος, ὅσα ἐπιτρέπεται νὰ λάβουμε, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Εὐεργέτη, τὸν ἴδιο τὸ Ναό, στὸν ὁποῖο στηρίζεται ὅλος ὁ κύκλος τῶν χαρίτων.

Βέβαια, Αὐτὸς ὑπάρχει στὸ κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ Μυστήρια, Αὐτὸν χριόμαστε καὶ λουόμαστε, καὶ Αὐτὸς εἶναι τὸ δεῖπνο μας, συνυπάρχει δὲ ἐπίσης στοὺς μυουμένους, ὄχι κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο σὲ ὅλα, ἀλλὰ διαφορετικά· βαπτίζοντας, ἀπαλλάσσει τὸν πηλὸ ἀπὸ τὴν κακία καὶ ἐναποθέτει τὴν μορφή Του, χρίοντας τὸν καθιστᾶ ἐνεργὸ στὶς ἐνέργειες τοῦ Πνεύματος, τῶν ὁποίων ἔγινε ὁ ἴδιος θησαυροφυλάκιο ἐξ αἰτίας τῆς ᾿Ενσαρκώσεως. ῞Οταν δὲ φέρει τὸν μυούμενο στὴν Τράπεζα καὶ τοῦ δώσει νὰ φάει ἀπὸ τὸ Σῶμα Του, τὸν ἀλλάζει ὁλόκληρο καὶ τὸν μεταθέτει στὸ δικό Του ἦθος, καὶ ὁ πηλὸς δὲν εἶναι πλέον πηλός, ἀφοῦ δέχεται τὴ βασιλικὴ μορφή, ἀλλ᾿ εἶναι ἤδη σῶμα τοῦ Βασιλέως…

(περισσότερα…)

Ερμηνεία εις τους ΡΝ’ (150) Ψαλμούς του προφητάνακτος Δαβίδ. Ψαλμός ΣΤ’ (6). (Απόδοση στη Νεοελληνική).

Ερμηνευτική απόδοση των Ψαλμών από τον Βυζαντινό λόγιο μοναχό Ευθύμιο Ζυγαβηνό (τέλη 11ου – αρχές 12ου αιώνος), την διόρθωση της οποίας συμπλήρωσε και υπομνημάτισε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (τέλη 18ου – αρχές 19ου αιώνος).


Απόδοση στη νέα Ελληνική: Ιερομόναχος Βενέδικτος
Έκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου,
Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος


Ερμηνεία εις τους ΡΝ’ (150) Ψαλμούς του προφητάνακτος Δαβίδ.

Ψαλμός ΣΤ΄ (6ος)

  1. Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις, ὑπὲρ τῆς ὀγδόης· Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.

Τι δηλώνει το, εἰς τὸ τέλος, είπαμε στον δ’ Ψαλμό. Ο δε Προφήτης υμνώντας και μεγαλύνοντας τον Θεό, παρακαλεί για την ογδόη, δηλαδή για τον μέλλοντα αιώνα· διότι ο παρών αιώνας είναι έβδομος, επειδή και μετριέται με την εβδομάδα και ανακυκλώνεται και τελειώνει με αυτήν. Ο δε μέλλοντας είναι όγδοος, διότι έρχεται μετά από αυτόν τον έβδομο [1]. Δεν αναφέρει λοιπόν ο Δαβίδ αυτό τον Ψαλμό στον Θεό εκ μέρους μόνο του δικού του προσώπου, αλλά και εκ μέρους όλων μας προσφέρει την δέηση στον Κύριο, που πρόκειται να κρίνει τον κόσμο στην όγδοη. Έγραψε δε τον Ψαλμό αυτό, σε καιρό που τον περικύκλωσαν πειρασμοί, οι οποίοι του συνέβηκαν για τα δύο σφάλματα που έκανε. Βλέπε και τον ια’ Ψαλμό που έχει την ίδια επιγραφή. (περισσότερα…)

Αστέριος Αμασείας. Ομιλία εις τον εκ γενετής τυφλόν.

Μόλις ἀκούσαμε τὸν «υἱὸ τῆς βροντῆς», τὸν Ἰωάννη, ἢ μᾶλλον τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ἀπὸ ἁλιέα καὶ χειροτέχνη τὸν ἔκαμε συγγραφέα καὶ κήρυκα Θείων ὄντως καὶ ὑψηλῶν ὑποθέσεων, νὰ μᾶς ἐκθέτει τὸ θαῦμα τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναβλέψεως τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ.

Στὸ προηγούμενο κεφάλαιο ἀνέλυσε τὴν πολλὴ καὶ ἐκτεταμένη διάλεξη τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν ὁποία καθοδηγοῦσε τὸν ἀπειθῆ καὶ δύστροπο ἑβραϊκὸ λαὸ στὴ θεογνωσία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ, ἀπομακρύνοντας τὸν νοῦ τους ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς μοναρχίας· τοὺς ἄνοιγε τὴν πόρτα γιὰ νὰ περάσουν ἀπὸ τὴν νομικὴ παράδοση στὴ Χάρη, ὁδηγῶντας τους ὁμαλά ἀπὸ τὴν Παλαιὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅπως κάποτε ἀπὸ τὴν ἔρημο πρὸς τὴν πλούσια καὶ εὔφορη γῆ.

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. Ερώτηση Α΄: Με ποιόν τρόπο φαίνεται πολλές φορές σαν άνθρωπος ο Άγγελος; Και πως ο Δαίμονας μετασχηματίζεται σε Άγγελο φωτός; Και πως μιλάει αφού είναι άυλος; Και αν μπορούν οι Άγγελοι να εμφανιστούν με άλλες μορφές.

Μπορείτε να διαβάσετε ή να αποθηκεύσετε (download) το βιβλίο εδώ:

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. (έκδ. 1862).


Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα.
Μέρος Τέταρτο.
Ερωτήσεις και αποκρίσεις.

Ερώτηση Α΄: Με ποιόν τρόπο φαίνεται πολλές φορές σαν άνθρωπος ο Άγγελος; Και πως ο Δαίμονας μετασχηματίζεται σε Άγγελο φωτός; Και πως μιλάει αφού είναι άυλος; Και αν μπορούν οι Άγγελοι να εμφανιστούν με άλλες μορφές.

Τον τρόπο μεν αυτών των δράσεων και επιφανειών των Αγγέλων στον Κόσμο, Πάτερα και Αδελφό, μόνο ο Θεός μπορεί να γνωρίζει καθαρά, ο οποίος από το μηδέν έπλασε το πάν και την φύση και τους
λόγους καθενός από τα όντα, μόνο αυτός γνωρίζει. Εμείς δε από τους Αγίους αυτό μόνο μάθαμε, ότι συνέβησαν πολλές φορές οπτασίες Αγγέλων, με ποιον δε τρόπο γίνονται, δεν το μάθαμε. Αυτές δε οι οπτασίες, όχι μόνον εν είδει ανθρώπου έγιναν, αλλά και σε άλλες μορφές.

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας.

Μπορείτε να διαβάσετε ή να αποθηκεύσετε (download) το βιβλίο εδώ:

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. (έκδ. 1862).


Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας. (σελ. 91-111)

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Τα Άπαντα. Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας (Δ΄, 31-40).

Μπορείτε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα μέρη του λόγου εδώ: Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας.


Κεφάλαιο Ις΄
Για τις μερίδες, που στην Πρόθεση προσφέρονται για τους Αγίους, και για όλους τους Ευσεβείς.

31. Ο ιερέας κατόπιν από την σφραγίδα άλλης προσφοράς, βγάζει σταυροειδώς με την λόγχη μερίδες και τις αναφέρει στην μνήμη όλων των αγίων και τις τοποθετεί στο αριστερό μέρος του άρτου.

Και την πρώτη προσφέρει προς τιμήν και μνήμην των τιμίων επουρανίων δυνάμεων. Είναι δε ανάγκη να προσφέρουμε και γι’ αυτές, επειδή άγγελοι υπηρέτησαν στο μυστήριο της θείας οικονομίας και γιατί έχουν ενωθεί μαζί μας και είμαστε μία Εκκλησία. Επίσης γιατί επιθυμούν και αυτοί να εμβαθύνουν στα μυστήρια της Εκκλησίας [οἷς ἀπεκαλύφθη ὅτι οὐχ ἑαυτοῖς, ὑμῖν δὲ διηκόνουν αὐτά, ἃ νῦν ἀνηγγέλη ὑμῖν διὰ τῶν εὐαγγελισαμένων ὑμᾶς ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ ἀποσταλέντι ἀπ’ οὐρανοῦ, εἰς ἃ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακύψαι] (Α’ Πέτρ. 1,12), αποκομίζοντας και αυτοί ανάβαση. Αλλά ακόμα και γιατί βρίσκονται μαζί μας και είναι φύλακες μας και συμφιλιωτές με τον Θεό.

(περισσότερα…)

Συμεών Θεσσαλονίκης. Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας (Γ΄, 21-30).

Μπορείτε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα μέρη του λόγου εδώ: Περί της ιερής τελετής της Θείας Λειτουργίας.


Κεφάλαιο ΙΓ’ (συνέχεια)
Γιατί στον μεν (Παλαιό) Νόμο χρησιμοποιούνται άζυμοι Άρτοι, στην δε χάρη, δηλαδή στο Ευαγγέλιο ένζυμοι.

21. Πρόσεξε δε τι λέει για την ημέρα του πάθους, «Αυτοί δεν εισήλθαν στο πραιτώριο για να μη μιανθούν, αλλά να μπορέσουν να φάνε το Πάσχα» [καὶ αὐτοὶ οὐκ εἰσῆλθον εἰς τὸ πραιτώριον, ἵνα μὴ μιανθῶσιν, ἀλλ’ ἵνα φάγωσι τὸ Πάσχα] (Ιωάν. 18,28).

Και για τη σταύρωση πάλι λέει, «Επειδή ήταν Παρασκευή, γιατί ήταν μεγάλη η ημέρα εκείνη του Σαββάτου» [ἐπεὶ Παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σαββάτου] (Ιωάν. 19,31).

Καθώς επίσης και από εκείνα που πάλι λέει το Ευαγγέλιο, «Έλαβε άρτο» (Α’ Κορ. 11,23. Ματθ. 26,26. Μάρκ. 14,22) και δεν προσθέτει «άζυμο».

(περισσότερα…)