Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Αόρατος Πόλεμος. Κεφάλαιο ΙΕ΄. Ότι πρέπει να πολεμά κανείς με όλες του τις δυνάμεις και παντοτινά και γενναία.

Μπορείτε να διαβάσετε το υπόλοιπο βιβλίο εδώ :

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Αόρατος Πόλεμος.


ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Απόδοση στη νέα Ελληνική: Ιερομόναχος Βενέδικτος
Έκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου,
Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος

* Σημ. μας: Το κείμενο έχει διορθωθεί


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΕ΄. Ότι πρέπει να πολεμά κανείς με όλες του τις δυνάμεις και παντοτινά και γενναία.

Εάν θέλεις να νικάς τους εχθρούς σου πιο γρήγορα και εύκολα, είναι ανάγκη να πολεμάς αδελφέ, και πάντοτε και γενναία, εναντίον όλων σου των παθών. Περισσότερο όμως και ειδικά εναντίον της φιλαυτίας σου, (δηλαδή της υπερβολικής αγάπης του εαυτού σου), συνηθίζοντας να έχεις για φίλους σου αγαπητούς τις περιφρονήσεις και τις θλίψεις, που μπορεί ποτέ να σου δώσει ο κόσμος. Γιατί, με το να μη γνωρίζει κάποιος αυτό τον πόλεμο του εαυτού του και με το να τον υπολογίζει λίγο, συνέβη και συμβαίνει πάντα να είναι οι νίκες δύσκολες, σπάνιες, ατελείς και ασύστατες.

Λοιπόν, αυτός ο πόλεμος πρέπει να γίνεται πάντοτε, δηλαδή ακατάπαυστα, ως την ώρα του θανάτου σου και με γενναία ψυχή, την οποία εύκολα θα αποκτήσεις εάν την ζητήσεις από τον Θεό. Εάν όμως συλλογιστείς τη λύσσα και το παντοτινό μίσος, που έχουν εναντίον σου οι εχθροί δαίμονες και το μεγάλο πλήθος των παρατάξεων και στρατευμάτων τους, σκέψου όμως από την άλλη πλευρά και ότι είναι απείρως μεγαλύτερη η δύναμη του Θεού και η αγάπη που σου έχει. Και ότι πολλοί περισσότεροι είναι οι Άγγελοι του ουρανού και οι προσευχές των Αγίων, που πολεμούν κρυφά με το μέρος μας, όπως γράφτηκε για τον Αμαλήκ· «Με κρυφό χέρι πολεμά ο Κύριος» (Έξόδ. 17,16). Γι’ αυτό και από αυτήν την σκέψη παρακινήθηκαν τόσες γυναίκες και τόσα ανήλικα παιδιά και κατέκτησαν και νίκησαν, όλη τη δύναμη και σοφία του κόσμου, όλες τις προσβολές του εχθρού διαβόλου και όλη τη μανία του Άδη.

Οπότε, δεν πρέπει να φοβηθείς ποτέ, αν και σου φαίνεται ότι ο πόλεμος των εχθρών είναι δυνατός κατά πολύ, ότι θα παραμείνει για όλη σου την ζωή και ας σε φοβερίζει με πτώσεις από διάφορα μέρη. Γιατί, κάθε δύναμη και γνώση των εχθρών μας, βρίσκεται στα χέρια του θείου μας Αρχιστρατήγου Ιησού Χριστού, για του οποίου την τιμή πολεμείσαι. Ο οποίος, επειδή μόνος του σε προσκαλεί με βία στον πόλεμο, είναι φανερό, ότι όχι μόνο δεν θα αφήσει ποτέ να κυριαρχήσουν και να σε νικήσουν οι εχθροί (γιατί αυτό το θεωρεί ως προσβολή του)· αλλά πολεμώντας αυτός για σένα, θα τους παραδώσει στα χέρια σου νικημένους, όταν του φανεί αρεστό, όπως γράφτηκε «Ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί μέσα στο στρατόπεδο σου για να σε λυτρώσει και να παραδώσει τον εχθρό στα χέρια σου». (Δευτερ. 23,14).

Εάν όμως και αυτός αργοπορήσει, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής σου, να κάνει αυτή την νίκη [1], αυτό θα είναι για μεγαλύτερο κέρδος σου. Μόνο εσύ, αυτό πρέπει να κάνης, το να πολεμάς μεγαλόψυχα. Και αν πολλές φορές μείνεις πληγωμένος στον πόλεμο, μην αφήσεις ποτέ σου τα όπλα, ούτε να φύγεις. Τέλος πάντων, για να παρακινείσαι να πολεμάς γενναία, πρέπει να γνωρίζεις, ότι αυτό τον πόλεμο δεν μπορεί να τον αποφύγει κανένας άνθρωπος, είτε στη ζωή είτε στο θάνατο. Και όποιος δεν πολεμάει για να νικήσει τα πάθη και τους εχθρούς του, αναγκαστικά πρέπει να συλληφθεί ή εδώ ή εκεί και να πεθάνει.

Γι αυτό, πρέπει να πολεμάμε γενναία και πάντα, γιατί έχουμε να κάνουμε με τέτοιους εχθρούς, οι οποίοι τόσο πολύ μας μισούν, που δεν είναι δυνατόν να ελπίζουμε ποτέ από αυτούς ούτε ειρήνη, ούτε διορία ή καμμία ανακωχή και κατάπαυση του πολέμου. Γιατί καλό ήταν από την αρχή να μην ανοίξουμε πόρτα και να βάλουμε τους εχθρούς και τα πάθη μέσα στην ψυχή και την καρδιά μας. Αφού όμως τους βάλαμε μία φορά, δεν μπορούμε πια να αδιαφορήσουμε, αλλά πρέπει να πολεμάμε για να τους βγάλουμε, επειδή αυτοί είναι αναιδείς και αδιάντροποι, δεν βγαίνουν με άλλον τρόπο παρά με τον πόλεμο {2].

[1] Καθώς ο Θεός δεν εξολόθρευσε όλα τα έθνη από την γη της επαγγελίας, αλλά άφησε σε αυτή τις πέντε σατραπείες των αλλοφύλων και τους Σιδωνίους και Εβραίους. Ένα μεν, για να δοκιμάζει τους Εβραίους, αν φυλάττουν τις εντολές του και την στερεά πίστη σε αυτόν. Και άλλο δε, για να τους μαθαίνει πάντοτε τον πόλεμο, όπως γράφτηκε. «Και αυτά τα Έθνη άφησε ο Κύριος, ώστε πειρασαι εν αυτοίς τον Ισραήλ …. Γνώναι εισακούσονται τάς εντολάς Κυρίου. Του διδάξαι αυτοίς πόλεμον» (Κριτ. γ’ 13). Κατά αυτό τον τρόπο δεν εξολοθρεύει όλα τα πάθη από μάς, αλλά αφήνει και μερικά να μας πολεμούν μέχρι το θάνατό μας, όχι από αδυναμία, ή αιτία δική του, αλλά από αιτία δική μας, καθώς ερμηνεύει ο Θεοδώρητος:
α’, για να μη πέσουμε σε αμέλεια, αλλά να είμαστε άγρυπνοι, επιμελείς και προσεκτικοί·
β΄, για να μην λησμονήσουμε τον πόλεμο και ξαφνικά μας πλακώσουν και μας νικήσουν τα πάθη και οι εχθροί·
γ’, για να προστρέχουμε πάντα στον Θεό και να ζητούμε θερμότερα την βοήθειά του·
δ’, για να μην υπερηφανευόμαστε, αλλά να είμαστε ταπεινοί στο φρόνημα·
ε’, για να μισήσουμε από την καρδιά μας τα πάθη και τους εχθρούς, που τόσο ακούραστα μας πολεμούν·
ς΄, για να δοκιμαστούμε, αν μέχρι τέλους φυλάττουμε την τιμή του Θεού και την αγάπη και την πίστη·
ζ΄, για να παρακινούμαστε στενότερα στο να φυλάττουμε όλες τις εντολές και να μη παραβαίνουμε ούτε την παραμικρή·
η΄, για να μάθουμε με την δοκιμή πόσο αξίζει η αρετή και ακολούθως να μη την αφήνουμε και να πέφτουμε στην αμαρτία,
θ΄, για να γίνεται και ο παντοτινός πόλεμος υπόθεση μεγαλυτέρων στεφάνων σε μας·
ι’, για να δοξάσουμε τον Θεό και να ντροπιάσουμε περισσότερο τον διάβολο και την αμαρτία, με την μέχρι τέλους υπομονή μας και
ια’, για να μην φοβηθούμε την ημέρα του θανάτου, όταν θα μας γίνει ο πλέον δυνατότερος πόλεμος, επειδή είμαστε γυμνασμένοι από συνήθεια στον πόλεμο,

Ο Μέγας Βασίλειος στον σχετικά με την Παρθενία λόγο του, αναφέρει πάνω σε αυτό ένα ωραίο παράδειγμα και λέει. «Καθώς οι βασιλικοί στρατιώτες σε καιρό πολέμου, δεν βάζουν τα άρματά τους μέσα σε κλεισμένα σπίτια, αλλά μέσα σε εκείνα που βρίσκουν ανοικτά. Και αφού τα βάλλουν μίαν φορά, τα αφήνουν μέσα και αυτοί βγαίνουν έξω και περπατούν, χωρίς να φοβούνται ότι κάποιος θα ρίξει έξω τα άρματά τους. Κατά αυτό τον τρόπο και οι πονηροί δαίμονες, όταν βρίσκουν ανοικτή την πόρτα της καρδιάς μας, βάζουν μέσα σε αυτή τα άρματά τους, τα οποία είναι οι κακοί λογισμοί και τα πάθη και τα αφήνουν, εάν εμείς δεν αγωνισθούμε να τα πετάξουμε έξω».

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: